Στις μέρες μας, τον νομικό όρο διαζύγιο τον ακούμε όλο και πιο συχνά με την αυξητική τάση που λαμβάνει χώρα στην κοινωνία μας.
Οι γονείς πολλές φορές όταν αποφασίζουν να χωρίσουν, έχουν να αντιμετωπίσουν τις αντιδράσεις των παιδιών τους που εκεί κάνει το ζήτημα του χωρισμού πιο περίπλοκο. Ο λόγος είναι ότι ένας γάμος ξεκινά συνήθως από έρωτα, αγάπη, ανάγκη για δέσμευση και όταν οι κοινοί κώδικες αλλοιωθούν και επέλθει χάσμα επικοινωνίας, παίρνει θέση ο θυμός και ο εγωισμός με συχνά τα παιδιά να γίνονται θύματα σε όλο αυτό.
Οι γονείς, μπορεί να φέρουν αντιμέτωπα τα παιδιά με νομικές και οικονομικές διαδικασίες ενώ ουσιαστικά δεν τα αφορά. Παρά να υπάρχουν διαπληκτισμοί για κάτι που οι ίδιοι ως ενήλικες οδήγησαν τα πράγματα εκεί, καλό είναι να κάνουν μια προσωπική ενδοσκόπηση ώστε να κατανοήσουν τα συναισθήματα των ιδίων και των παιδιών τους.
Αρκετές φορές το θέμα ακόμη και της παραμονής ή όχι στην οικογενειακή εστία, φέρνει χρόνια ρήξη των γονιών, με τα παιδιά να γεμίζουν ανασφάλειες και έλλειψη εμπιστοσύνης έρχοντας αντιμέτωπα με διάφορες αλλαγές που οι γονείς επιβάλλεται να μην αγνοούν.
Η ηλικία του παιδιού παίζει ρόλο στην αντίδραση μπροστά σε ένα διαζύγιο. Τα μικρά παιδιά μέχρι 8 ετών δεν μπορούν να κατανοήσουν πλήρως τους λόγους ενός χωρισμού και γίνονται πιο ευάλωτα συναισθηματικά. Τα παιδιά ως 12 ετών παίρνουν συχνά τον ρόλο του «ειρηνευτή» και προσπαθούν να είναι καλά και με τους δύο γονείς κάτι που τους δημιουργεί επιπλέον στρες.
Το πριν και το μετά της συμπεριφοράς των γονιών επηρεάζει περισσότερο τη ψυχολογία των παιδιών από ότι το ίδιο το διαζύγιο. Για αυτό οι γονείς όταν παίρνουν μια τέτοια απόφαση θα πρέπει να στέκονται στο ύψος τους και να ακολουθούν μια ιεροτελεστία, από το πώς θα το ανακοινώσουν με γνώμονα πάντα την αγάπη και την ασφάλεια, ότι ο πατέρας θα είναι παρών και δεν θα γίνει ο γονέας του σαββατοκύριακου, η μητέρα που αποκτά δια νόμου την κηδεμονία να μην εκχωρεί το μεγάλωμα του παιδιού σε παππούδες. Κανένα οικονομικό αδιέξοδο δε θα πρέπει να φέρνει το παιδί στη δύσκολη θέση να γνωρίζει, να υπάρχει επικοινωνία και κοινή οριοθέτηση μεταξύ των γονιών ώστε το παιδί να μην εκμεταλλευτεί την κατάσταση. Θέλει τους γονείς χώρια μεν, μαζί δε για την ψυχολογική υποστήριξη στο παιδί τους.
Ο ψυχολογικός παράγοντας και πόσο μπορεί να επηρεαστεί ψυχικά ένα παιδί που απομακρύνεται από τον γονέα του είναι τεράστιας σημασίας. Το παιδί βιώνει το πένθος και δημιουργούνται συμπτώματα όπως άγχος, νευρικότητα, κατάθλιψη, εχθρότητα, άρνηση για επικοινωνία, φόβο να εκδηλώσει τα συναισθήματα του. Φόβο προς την εκδήλωση των συναισθημάτων του.
Δεν πρέπει να υποτιμάται ο ρόλος του πατέρα και πώς επιδρά στην ψυχική υγεία του παιδιού, γιατί ερευνητικά αποδεικνύεται ότι και ο πατέρας μπορεί να παίξει έναν ενεργό και καθοριστικό ρόλο στην ανατροφή του παιδιού.
Ωστόσο, δεν είναι πάντα κάτι τραγικό το διαζύγιο. Παρά ένας γάμος γεμάτος προβλήματα, ένταση, βία, καλύτερα ένα διαζύγιο που εννοείται είναι δύσκολο για όλους αλλά με το σωστό χειρισμό από τους γονείς βάζοντας σε προτεραιότητα την ψυχολογία του παιδιού, επουλώνει επουλώνεται γρηγορότερα οποία πληγή και αν φέρει ο επίλογος ενός γάμου.
Το άρθρο συντάχθηκε από τον Χάρη Αντωνίου – Εγγεγραμμένος Σχολικός Ψυχολόγος